domingo, 27 de marzo de 2011

VIGO RECONQUISTADO

 A RECONQUISTA DE VIGO
1809: A primeira celebración da Reconquista foi na igrexa de Santa María, o 29 de marzo de 1809, cun "tedeum" diante do Cristo da Victoria, nome que xa tiña a imaxe desde o século XVIII
1833: A festa da Reconquista celébrase xunto a da patroa, Santa María, e a do Cristo da Victoria.
1866: A festa pasa ao primeiro de xuño, con oficios relixiosos, aos que se engaden certames poéticos, concertos e xogos de lucería.
1899: O 28 de marzo convértese no día da Reconquista, cun gran desfile no que marchan os descendentes dos paisanos que retomaron a vila, levando as bandeiras das "alarmas", as unidades populares dos barrios e parroquias viguesas.
1900: A festa pasa a celebrarse o primeiro domingo de agosto, xunto coa do Cristo da Victoria.
1909: O centenario da Reconquista festéxase con grandes actos. Na rúa da Victoria, colócase unha placa conmemorativa. Os próceres locais adican rúas aos heroes vigueses, o alcalde Vázquez Varela e Cachamuíña, entre outras.
1921: Colocan a primeira pedra do monumento "Aos heroes da Reconquista". Pero a morte do escultor González Pola pon en perigo o remate da obra. Rematarase nos anos seguintes, con novas aportacións.
1947: Remata o monumento "Aos heroes da Reconquista", que pasa por diferentes emprazamentos ata ocupar hoxe a praza da Independencia.
1948: O Centro de Hijos de Vigo, unha organización local destinada a favorecer os intereses vigueses, propón que a festa sexa sempre o 28 de marzo, na propia data de liberación. A iniciativa triunfa e seguirá así ata os nosos días.
Século XXI: Por iniciativa da Asociación de Vecinos do Casco Vello institúese unha grande celebración da Reconquista, coa representación da loita polos veciños, ataviados con roupas de época. O éxito acadado é de tal magnitude que a festa se converte na máis importante da cidade.

sábado, 26 de marzo de 2011

xoves, 24 de marzo de 2011

EDUCACIÓN

Franquismo

Ley de Instrucción Primaria de 1945
Promulgada en la posguerra española esta Ley que sólo afectaba a la Enseñanza Primaria complementada por un Decreto en 1967. Como era de esperar recoge la ideología del régimen de Franco considerando a la educación como un derecho de la familia, la Iglesia y el Estado, por lo que está se veía como es comprensible marcada por el pensamiento Nacional-catolicismo de orientación fascista, aunque particularmente rediseñado por el franquismo, partiendo de las ideas que planteaba José Antonio Primo de Rivera.
Por ello, la Educación Primaria tenía un carácter confesional, patriótico, social, intelectual, físico y profesional. Buscando con hincapié la unificación lingüística de todo el Estado, dado que los nacionalismos catalanes y vascos habían sesgado a la nación durante la Segunda República, declarando además a la Educación Primaria obligatoria y gratuita con separación de sexos.
La enseñanza primaria comprendía desde los 6 a los 12 años y se impartía en diversos tipos de Escuelas; Nacionales, de la Iglesia, de Patronato y privadas. El currículo estaba centralizado y organizado de forma cíclica, agrupando los conocimientos en tres tipos; instrumentales, formativas y complementarios.
Esta ley establece los derechos y deberes de los Maestros, determina su formación y el sistema de ingreso mediante oposición en el Cuerpo del Magisterio Nacional Primario.

Ley de Ordenación de la Enseñanza Media de 1953.
Es la ley homóloga a la anterior, para la Enseñanza Secundaria o Media y también fue reformada en 1967. Era una ley confesional e ideológica. A las Enseñanzas Medias se accedían mediante una prueba de ingreso. La ordenación establecía Bachilleratos de Plan General (con Bachillerato Elemental de 4 años de duración, y una Reválida para acceder al Bachillerato Superior de dos cursos más, al término de los cuales había otra Reválida): y de Plan Especial (Laboral, con 5 cursos y otras dos Reválidas); además, un curso de preparación para la Universidad.

Ley General de Educación de 1970.
La necesidad de cambio en los años 70 era patente en España en el nivel social, en el político y en el educativo. Era necesaria una Ley que abarcase la totalidad del sistema educativo nacional. Se pretendía dotar al país de un sistema educativo más justo, más eficaz y más en consonancia con las necesidades de los españoles. Los criterios básicos para esta ley fueron la unidad, abarcando los distintos niveles educativos, la interrelación entre ellos, y la flexibilidad.
La estructura del sistema educativo quedó establecida como sigue:
- Educación Maternal, de dos a cuatro años. Era voluntaria y se impartía fundamentalmente en centros privados y guarderías.
- Educación Preescolar, de 4 a 6 años, era voluntaria y se impartía en centros públicos y privados por profesores especialistas en Preescolar. El currículo se limitaba a los 4aspectos madurativos y a la preparación para las materias instrumentales: prelectura, preescritura y precálculo.
- Educación General Básica (EGB), de carácter obligatorio y gratuito que abarca de los 6 a los 14 años de edad. Los ocho curso obligatorios estaban divididos en dos etapas (Primera Etapa los cinco primeros cursos y Segunda Etapa, los tres restantes) y tres ciclos.
* Ciclo Inicial, de 6 a 8 años de edad, comprendiendo primero y segundo cursos.
* Ciclo Medio, de 8 a 11 años abarcaba los cursos tercero, cuarto y quinto de EGB.
* Ciclo Superior, de 12 a 14 años; se correspondía con los cursos sexto, séptimo y octavo de EGB.
- Bachillerato Unificado y Polivalente (BUP). Constaba de tres recursos, de los 15 a los 18 años, con materias comunes en primer curso y una moderada dieversificación en función de la especialidad (Letras, Ciencias, y Mixtos de ambos). A su término si se superaban con éxito las enseñanzas se obtenía el título de Bachiller. 
- Para acceder a la Universidad era preciso hacer el Curso de Orientación Universitaria, (COU) que nació con la pretensión de orientar al alumno en la elección de carrera y terminó siendo un cuarto curso de Bachillerato, destinado, si acaso, a superar la prueba de Selectividad.
- Formación Profesional, destinada a los alumnos que no obtuvieran del Graduado Escolar o bien a los que les interesase una cualificación profesional para el mundo del trabajo. Tenía dos niveles: Formación Profesional de Primer Grado, de dos años de duración, y a cuyo término se obtenía el título de Técnico Auxiliar, se superan los estudios o el Certificado de Escolaridad, si no se superan; y Formación Profesional de Segundo Grado, de tres curso de duración, que permitía obtener el títulos de Técnico Especialista. La Formación Profesional se cursaba en Institutos de Formación profesional.
La Educación Superior se imparte en las Universidades a las que se accede después de cursar el COU o bien la FP 2. Tiene tres niveles: Diplomado Universitario, o primer ciclo, de tres años de duración que puede cursarse en Escuelas Universitarias para las que no es preciso superar la Selectividad; a su término se obtiene el Título de Diplomado; Licenciado, Ingeniero o Arquitecto, de cinco años de duración, cursados en una Facultad Universitaria después de superar la Selectividad; Doctorado, máximo título universitario que exige cursar determinados créditos repartidos en dos años, y termina con la presentación de la tesis doctoral. El modelo de enseñanza seguido en esta Ley fue tecnocrático de línea conductista siguiendo en términos generales una idea del aprendizaje de tipo proceso-producto. El modelo de profesor será consecuentemente técnico y competente que diseñe buenos programas con objetivos claros y medibles.

La Ley General de Educación supuso un fuerte impulso a la educación española al reforzar y unificar el sistema educativo, al introducir innovaciones curriculares, organizativas y tecnológicas. Entre las medidas más progresistas y avanzadas de la LGE destacamos:
- Es la primera vez que en España, después de la Ley de Moyano, se promulga una Ley que regula todo el sistema educativo, desde la educación preescolar hasta la Universitaria. - Creación de un tronco común, la EGB, de 8 años de duración. - Introducción de la FP en el sistema educativo ordinario y su conexión con la Universidad. - Dignificó y elevó la carrera de Magisterio al rango universitario. - Estableció un sistema de becas para lograr la igualdad de oportunidades entre los estudiantes. - Institucionalizó la orientación escolar, personal y profesional. - Consiguió, por primera vez, la plena escolarización de los españoles en los niveles obligatorios evitando la prematura selección. - Recomienda métodos activos, individuales, originales y creativos. - Introduce el concepto de evaluación continua.

mércores, 23 de marzo de 2011

FRASES

  • Lloramos al nacer porque venimos a este inmenso escenario de dementes.
          •  William Shakespeare
  •  Yo no me encuentro a mí mismo cuando más me busco. Me encuentro por sorpresa cuando menos lo espero.
          • Michel Eyquem de Montaigne
  • La vida es muy peligrosa. No por las personas que hacel el mal, sino por las que se sientan a ver lo que pasa.
          • Albert Einstein

ARREGLAME EL CEREBRO


luns, 21 de marzo de 2011

DÍA MUNDIAL DO SÍNDROME DE DOWN

Como sabedes, o síndrome de Down é unha alteración xenética caracterizada por padecer un cromosoma extra, é dicir, tres en lugar de dous, no par 21. Por ese motivo, tamén se chama Trisomia 21 e quísoxe escoller o día 21 do 3 (marzo)  para celebralo.

domingo, 20 de marzo de 2011

FUNCIÓNS DO MESTRE DE PEDAGOXÍA TERAPEUTICA

O mestre de PT constitúe na maioría dous centros ordinarios un profesor de apoio que atenderá prioritariamente a acnee pero dende unha perspectiva ecolóxica dás súas competencias, non en exclusividade, é dicir colaborando na atención ao alumnado con necesidades.
Funcións do profesor de apoio a acnee:
a) Coordinar, en colaboración co xefe de estudios, ás cuestións relacionadas coa educación e a estanza no centro dos alumnos con algún tipo de minusvalía física, psíquica ou sensorial.
b) Colaborar coa CCP na elaboración dun plan de actuación respecto ao acnee.
c) Orientar ou profesorado que imparte docencia a acnee, así como a eles mesmos e os pais sobre cuestións de interese para o seu desenvolvemento.
d) Colaborar co profesor-titor e co resto do profesorado na elaboración de A.C. e no seguimento e a súa avaliación.
e) Aquelas funcións que se lle puidesen asignar non ámbito de apoio ao acnee.
A súa actuación poderá levarse a cabo, con respecto aos acnees, na aula de apoio e preferentemente na aula ordinaria de referencia.

LA RUTA NATURAL

El corto "La Ruta Natural", de Alex Pastor Vallejo, me llama la atención, aunque deja un poso un poco triste. La vida al revés. La vida de una persona desde su muerte hasta su nacimiento, pasando por la desaparición de hijos, las perdidas de todo tipo (humanas y materiales), el alejamiento, etc. Una metáfora de como recordamos nuestra vida retrospectivamente en el momento de morir.
El titulo "La Ruta natural", es un palíndromo, menuda palabra, es rara pero me gusta. ¿Qué es palíndromo? es ...

sábado, 19 de marzo de 2011

MARIO CAPECCHI

Mario Capecchi: Nobel e mendigo.
Familia desestructurada sin pai e cunha nai bohemia que remata no cárcere; seu fillo, con catro anos mendiga e rouba nas ruas. É a infancia dun dos seres máis intelixentes e bondadosos. Nobel de Mediciña, pero o máis importante deste señor son outras características: seu talento, a incapacidade para falar mal de ninguén, o seu sorriso, ...

xoves, 17 de marzo de 2011

mércores, 16 de marzo de 2011

SINDROME DE ASPERGER

A síndrome de Asperger (agregado no DSM IV) refírese a nenos cunha conduta autista moderada, estreito espectro de intereses, capacidades lingüísticas normais e torpeza motora frecuente. Non hai atraso clinicamente significativo da linguaxe (pero se torpeza na comunicación non verbal) nin do desenvolvemento cognitivo. Os aspectos motores están atrasados, déficits na motricidad grosa e fina, e é frecuente a torpeza de movementos. Son frecuentes os manierismos e as preocupacións inadecuadas por aspectos puntuais dos obxectos e con partes non funcionais dos obxectos de xogo. Teñen déficits na área de habilidades sociais, carecen da habilidade de facer amigos e por iso poden sufrir depresión. Mostran un patrón de intereses restrinxidos. Trátase dun trastorno que presenta un prognóstico máis favorable e adoita ser diagnosticado a partir dos 4 anos.

JAPÓN; SIN PALABRAS

Fotos de antes e despois do terremoto en Japón, si desprazas o cursor pola fotografía
poderás ver como quedou despois do terremoto e do tsunami.
Unha imaxe vale máis que mil palabras.

martes, 15 de marzo de 2011

O NOSO PLANETA

ATRASO MENTAL

No seu manual de 1992 sobre a definición e clasificación, la Asociación Americana de Retraso Mental (AAMR) ofrece a seguinte definición: O atraso mental refírese a limitacións substanciais do funcionamento actual. Caracterízase polo funcionamento intelectual a un nivel significantemente abaixo da media que existe concurrentemente con limitacións relacionadas con dous ou máis das seguintes áreas de destrezas aplicables: na comunicación, a automanutención, as destrezas sociais, o uso comunitario, a independencia, a saúde e seguridade, a academia funcional, o relaxamento e o traballo. O atraso mental maniféstase antes dos 18 anos.
¿Cales son unhas das características típicas dos nenos con Atraso Mental?
Entre os individuos con atraso mental, hai unha ampla gama de capacidades, desabilidades, puntos fortes, e necesidades de apoio. É común atopar unha demora de linguaxe e o desenvolvemento motor significativamente por abaixo das normas dos seus semellantes sen atraso mental. Os nenos máis seriamente afectados experimentan demoras en tales áreas como o desenvolvemento das destrezas motoras tales como a mobilidade, a imaxe corporal, e o control das funcións corporais. En comparación cos seus semellantes normais, os nenos con atraso mental en xeral poden ter unha estatura e o peso por abaixo da norma, experimentar máis problemas de fala, e ter unha incidencia máis alta de deficiencias de vista e oído.
Ao contrario dos seus compañeiros, os estudantes con atraso mental seguido teñen problemas coa atención, a percepción, a memoria, a resolución de problemas e pensar con lóxica. Son máis lentos en aprender como aprender, e atópano máis difícil aplicar o que aprenden a situacións ou problemas novos. Algúns profesionistas explican estes patróns ao afirmar que os nenos con atraso mental teñen diferentes déficits cualitativos de cognición ou memoria. Outros cren que os nenos con atraso mental atravesan os mesmos pasos de desenvolvemento que aqueles sen atraso mental, aínda que a un paso máis lento, e alcanzan niveis máis baixos de funcionamento global.
Moitas persoas con atraso mental son afectadas só dun xeito mínimo, e funcionan só un pouco máis lento que a media en aprender novas destrezas e información.

domingo, 13 de marzo de 2011

A ESCOLA OLVIDADA

Un análisis de la educación, desde el punto de vista histórico, económico, pedagógico y político. Repasa un siglo de historia de la educación en España, a partir del impulso modernizador que vivió el país a principios del siglo XX con el ensayo pedagógico, mixto y laico del Instituto-Escuela.
SEPARACIÓN IGLESIA - ESTADO, EMANCIPACIÓN DE LAS CONCIENCIAS.
Voces como el ex director general de Educación, Alejandro Tiana, o el ex presidente de Cataluña, Pasqual Maragall, opinan sobre las aportaciones del Instituto-Escuela.
Un experimento pedagógico que sentó las bases del sistema educativo actual. Nació en 1918 y llegó a tener sedes en Madrid, Valencia, Barcelona y Sevilla.


El documental quiere rendir tributo a este experimento sin precedentes que trabajó para elevar el nivel cultural de la nación con la máxima de respeto absoluto al niño. A pesar de su enorme contribución a la modernización del país, solo los investigadores recuerdan su influencia.

DOCUMENTAL DE LA 2

DROGANDO AOS NENOS/AS

 

10 RAZÓNS PARA NON BERRAR AOS ALUMNOS

1. Con los gritos únicamente logramos una mejora temporal.
2. Lo gritos no cambian el mal comportamiento.
3. Muestran tu debilidad y te hacen perder influencia.
4. Evita a los alumnos tener que explicar su conducta y rendir cuentas de sus actos.
5. Abren una brecha en la relación maestro / alumno, provocando la ira y el resentimiento.
6. Acostumbras a tus alumnos a escucharte solo cuando levantas la voz.
7. Los gritos provocan estrés, son malos para la salud y son la expresión de frustración.
8. Son difíciles de defender.
9. No te haría gracia verte grabado en un vídeo al perder los nervios.
10. Proporcionas un pobre modelo a tus alumnos sobre la forma de actuar cuando las cosas se tuercen. Tus alumnos se llevan más por como actúas que por lo que dices.

venres, 11 de marzo de 2011

xoves, 10 de marzo de 2011

OFERTA DE EMPREGO PÚBLICO 2011

A Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, convocará 268 prazas para profesorado para as oposicións de 2011, tal e como presentou hoxe na mesa sectorial docente non universitaria celebrada en San Caetano.

PROPOSTA OFERTA DE EMPREGO 2011
CORPO DE MESTRES
EDUCACIÓN INFANTIL 100
EDUCACIÓN PRIMARIA 150

mércores, 9 de marzo de 2011

DISTROFIA MUSCULAR DE DUCHENNE

La distrofia muscular de Duchenne o distrofia muscular progresiva (DMD) es una enfermedad hereditaria con un patrón de herencia de tipo recesivo ligado al cromosoma X, por lo que es mucho más común en hombres que en mujeres. Es la distrofia muscular más común. Es una miopatía de origen genético que produce destrucción de músculo estriado. Afecta a todas las razas. Su nombre se debe a la descripción inicial realizada en 1861 por el neurólogo francés Guillaume Benjamin Amand Duchenne (1806-1875).
Por tanto, la distrofia muscular de Duchenne se trata de una enfermedad monogénica ocasionada por mutaciones en el gen denominado DMD. Pero existe otra enfermedad, la distrofia muscular de Becker, que también es monogénica y causada por mutaciones en el mismo gen. Por tanto, ambas enfermedades están estrechamente relacionadas.

LOS MURALLITAS

Los Murallitas, una murga EDUCATIVA que cumplen su décimo aniversario con un cuarto premio en su palmarés y tres veces en la final. Dieron cuenta de sus peripecias como profesores en el IES La Muralla. Son profesores de Secundaria que tienen la intención de dar clases a todos los que quieran escuchar.

sábado, 5 de marzo de 2011

O ENTROIDO

O Entroido é unha festa popular que ten a súa orixe como indicación da fin do inverno e o comezo da primavera. Nel conflúen rituais cristiáns e paganos, sendo a época na que se poden romper tódalas normas, cambiar de personalidade ou identidade e ironizar sobre as institucións máis asentadas. É a festa máis irreverente do calendario galego. Foi por iso que se prohibiu durante a época franquista, malia que se mantivo vivo nas aldeas. Os entroidos máis famosos do país son os ourensáns. Laza, Verín e Xinzo convértense por uns días nas capitais de Galicia. Os peliqueiros e cigarróns centran a atención dos visitantes, pero a dúbida asalta ao preguntármonos pola súa orixe: hai quen di que veñen dos cobradores de tributos dos condes de Monterrei, que posuían unha zamarra coa que castigaban aos morosos que non pagasen a tempo. Sen embargo, tanto Vicente Risco coma Bouza Brey viron neles unha orixe moito máis antiga. Risco cría que proviña das asociacións segredas primitivas ou de ritos sagrados e Bouza supón que as súas orixes pertencen á prehistoria, coma unha evolución de vellas cerimonias tribais. As Pantallas saen o domingo Corredoiro ata o día 1 de marzo, e percorren Xinzo de Limia, os boteiros e "foliós" en Viana do Bolo, ademais dos xa coñecidos Cigarróns de Laza e Verín son algúns dos sinais desta festa que se pechará un mércores de cinza coa queima do Meco ou o enterro do Ravachol en Pontevedra.

FELIZ ENTROIDO
De que vou disfrazado? De orientadora non.

venres, 4 de marzo de 2011

FALTA DE ATENCIÓN

Podemos definir  la falta de atención como los fallos en los mecanismos de funcionamiento de la atención que producen una falta de adaptación a las exigencias del ambiente, o a nuestras propias exigencias. La definición es algo tautológica si no aclaramos a qué mecanismos de funcionamiento nos referimos. Nos referimos a la amplitud atencional, es decir, la cantidad de información que el niño puede procesar al mismo tiempo y a la intesidad atencional, es decir, a la capacidad para mantenerse sobre la tarea, respondiendo a sus demandas.

Falta de atención

TRASTORNOS XENERALIZADOS DO DESENVOLVEMENTO

Utilizar o termo “trastornos xeneralizados do desenvolvemento” (TXD) supón a referencia a un variado grupo de trastornos de orixe neurobiolóxica que aparecen nos primeiros anos da vida e que afectan ás capacidades de relación, comunicación e imaxinación.
A proporción é de 4-5 persoas afectadas por cada 10.000 -ou máis, segundo as distintas fontes-, con independencia da raza, cultura e ámbito xeográfico. Estes trastornos son catro veces máis frecuentes nos nenos que nas nenas, pero a gravidade dos síntomas destas últimas é moito maior.
Ante o notable incremento do número de persoas diagnosticadas con este trastorno, tentouse buscar unha explicación causal e mesmo se escoitan opinións que o atribúen a un determinado tipo de alimentación, ao estrés, contaminación, etc. Porén, as persoas expertas manifestan que o incremento dos casos, ademais de responder ao aumento demográfi co, débese fundamentalmente a que na actualidade se diagnostica cunha maior precisión.
(Texto sacado do manual da Xunta de Galicia: "Alumnado con trastorno xeneralizado do desenvolvemento".

 

COMO ENSEÑAMOS E COMO APRENDEN?

mércores, 2 de marzo de 2011

UN DEREITO HUMANO: LIBERTADE

Nestes momentos moi difíciles para moitos países (Egipto, Libia, ...), unha canción para pedir algo esencial: LIBERTADE, MOITA LIBERTADE, MOREAS DE LIBERTADE. A canción moi boa.