mércores, 12 de outubro de 2011
martes, 11 de outubro de 2011
domingo, 9 de outubro de 2011
OS NINGUÉN
Acá tes a asombrosa lectura de Caleb González; sobresale polo tono e a melodía. Invitanos a facer silencio interior e exterior ou, simplemente, reflexionar. Temos que pensar non solo en nós, tamén existen outros.
sábado, 8 de outubro de 2011
FIN DE SEMANA
O pasado fin de semana estiven nunha cidade, non me lembro cal era o seu nome, empezaba por K e era moi acolledora. O primeiro que me chamou a atención foi ver fotos miñas colocadas nas paradas dos autobuses, nos andamios que tapan os edificios en obras, ... e incluso nalgún museo. Foi espectacular, parecia que me presentaba eu as eleccións xerais, estaba todo empapelado coas miñas fotos. A autoestima tiña moi subida, o ego non che digo. Parecíame un soño, pero alí estaba eu, disfrutando desa cidade sen saber o porqué, incluso me chamaron para ter unha recepción co alcalde no concello; quen lle daría o meu número de teléfono? Foi alucinante. E mira por onde non sei como se chama a cidade.
Non o creedes, mirade as fotos e xa me contaredes.venres, 7 de outubro de 2011
UNHA REFLEXIÓN
Soy de la opinión, que no sé si compartirás, de que cuando se trata a alguien como si fuera idiota es muy probable que si no lo es, llegue muy pronto a serlo.
O PAPA OU PAPÁ
Como non va ir así o mundo, con esta prole tan fanática. Todos son iguais, un rebaño de ovellas, por eso necesitan un pastor, para que as guie e as cuide. Un pastor? Terá can para coidar o rebaño?
Os católicos teñen dous pais (o xenético e Dios), duas nais (a xenética e a Virxen) e tamén está o papa, neste caso Benedicto XVI. Si meu pai é Dios e o teu tamén, entón somos irmáns. Menudo belén que formamos. Un pouco difícil de explicar e moi difícil de entender (imposible diria eu). E despois din que as novas familias son raras; eu no seu caso, non diría nada. Mellor estar caladiño.
Esta xente sabe o que está a dicir? Eu alucinei cando me mandaron este video, paréceme imposible atopar xuventude con estas ideas relixiosas. A vida é moito máis facil que o que nos queren facer ver.
Un gran pai, que fai un sacrificio moi grande polos demais, estar o frente de todo esto, é a cabeza de algo enorme (eso pode ser verdade), é un home do cal se pode aprender moito, unha referencia para unha persoa nova, é un home que renunciou a cousas para ser a miña guía, da a cara por nós e non gana nada por eso. "Es mi papá", deixa a súa vida en servir ós demais (esto non o vin nunca) ... alucinaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaante.
FRASE DO DÍA
El maestro que enseña jugando acaba jugando a enseñar. El alumno que aprende jugando acaba jugando a aprender.
mércores, 5 de outubro de 2011
martes, 4 de outubro de 2011
DE MAIOR QUERO SER ...
A importancia dun bo/a mestre/a na vida de calquera persoa. Pasa o tempo facémonos maiores, e eles, os nosos alumnos/as fanse adultos, pero moito do noso queda en eles, ainda que non se queiran dar conta. A vida empápanos de todo aquelo que este preto de nós, de ahí, a IMPORTANCIA DE UN BO/A MESTRE/A.
domingo, 2 de outubro de 2011
SÍNDROME DE ASPERGER
A síndrome de Asperger (agregado no DSM IV), (Autista de alto funcionamento verbal) refírese a nenos cunha conduta autista moderada, estreito espectro de intereses, capacidades lingüísticas normais e torpeza motora frecuente.
Non hai atraso clinicamente significativo da linguaxe (pero se torpeza na comunicación non verbal) nin do desenvolvemento cognitivo. Os aspectos motores están atrasados, déficits na motricidad grosa e fina, e é frecuente a torpeza de movementos. Son frecuentes os manierismos e as preocupacións inadecuadas por aspectos puntuais dos obxectos e con partes non funcionais dos obxectos de xogo. Teñen déficits na área de habilidades sociais, carecen da habilidade de facer amigos e por iso poden sufrir depresión. Mostran un patrón de intereses restrinxidos. Trátase dun trastorno que presenta un prognóstico máis favorable e adoita ser diagnosticado a partir dos 4 anos.
sábado, 1 de outubro de 2011
FACTURAS "INFORMATIVAS"
Hay autonomías en las que se está entregando, o se va a entregar, una factura "informativa" del coste que ha supuesto nuestra visita al médico, de la asistencia que recibamos en Urgencias, de la intervención quirúrgica que hemos sufrido o de cualquier gasto que ocasionemos por ponernos enfermos. Naturalmente, me estoy refiriendo a la sanidad pública. Lo hacen, o lo van a hacer, con la "sana" intención de que tomemos conciencia de lo que cuesta atendernos, aunque seamos nosotros mismos, con nuestros impuestos y cotizaciones los que pagamos.
Yo propongo que cada vez que el presidente de una comunidad autónoma se suba a su coche oficial, se le entregue la factura. Cuando sus escoltas perciban su salario mensual, que le entreguen la factura. Cuando visite centros de mayores o colegios, engalanados especialmente para su visita, que le entreguen la factura, así como en la multitud de fiestas y recepciones que se organizan por cualquier cosa. Cuando se suba en trenes o aviones para viajar en clase especial, que le entreguen la factura. Todo ello, claro, con la única intención de que "tomen conciencia" de lo que nos cuesta a los ciudadanos mantener tantas presidencias de tantas comunidades.
Cuando perciban sus sueldos y sus dietas, no hace falta que les entreguen nada, pues ellos saben bien lo que cobran e, incluso, alguno o alguna confiesa que le "cuesta llegar a fin de mes".
DEFICIENCIA VISUAL
Boa parte das aprendizaxes que realiza o ser humano, están baseados na visión. A carencia ou defecto na visión, polo tanto, repercutirá enormemente na interpretación que o suxeito realiza do mundo exterior, a súa representación da realidade será diferente á que teñen os videntes, nin mellor nin peor, distinta, pero ha de facilitarse. É importante o tratamento temperán dos problemas graves de visión, que favorecerá o adestramento dos outros sentidos, grazas á estimulación polisensorial, e que permitirá o coñecemento e representación do mundo que lle rodea, e por conseguinte, a súa autonomía de acción.
O concepto de deficiencia visual fai referencia tanto á cegueira propiamente dita coma a outras afeccións da vista que non chegan a ela. Unha clasificación dende o punto de vista educativo (Bueno e Ruiz) que responda á capacidade visual para utilizar o sistema lecto-escritor en tinta de xeito funcional:
- ALUMNOS CEGOS OU INVIDENTES: aqueles que carecen de resto visual ou que aínda téndoo, só lles posibilita o seu uso a orientación á luz, a percepción de volumes e/ou cores e como máximo, ler grandes titulares. Pero non o emprego habitual da súa capacidade visual para a lectoescritura en tinta, nin para as actividades da vida cotiá.
- ALUMNOS CON HIPOVISIÓN: aqueles que a pesar dunha redución considerable da súa capacidade visual, posúen restos visuais que lles posibilita o uso da visión nas súas actividades habituais, e o acceso á lectoescritura en tinta, aínda que para iso requiran do emprego de axudas técnicas.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






