domingo, 12 de febreiro de 2012

A INCLUSIÓN

A educación inclusiva é un concepto teórico da pedagoxía referido ao modo en que a escola debe dar resposta á diversidade. A expresión comezou a aplicarse neste ámbito en 1990, e pretende substituír o de integración, até entón dominante na práctica educativa. O seu suposto básico é que hai que modificar o sistema escolar para que responda ás necesidades de todos o alumnado, en vez de que sexa este o que se adapte ao sistema, integrándose nel. A opción consciente e deliberada pola heteroxeneidade na escola constitúe un dos pilares centrais do enfoque inclusivo.
A educación inclusiva supón un modelo de escola no que o profesorado, o alumnado e as nais e pais participen e desenvolvan un sentido de comunidade entre todos os participantes, teñan ou non discapacidades, ou pertenzan a unha cultura, raza ou relixión diferente. Preténdese unha reconstrución funcional e organizativa da escola integradora, adaptando a instrución para proporcionar apoio a todo o estudantado. Neste modelo, o profesorado ordinario e o profesorado especialista ou de apoio traballa de modo conxunto e coordinado dentro do contexto natural da aula ordinaria, favorecendo o sentido de pertenenza á comunidade e a necesidade de aceptación, sexan cales fosen as características de cada un.
A inclusión supón un sistema único para todos, o que implica deseñar o currículo, as metodoloxías empregadas, os sistemas de ensinanza, a infraestrutura e as estruturas organizacionais do sistema educacional, de tal modo que se adapten á diversidade da totalidade da poboación escolar que o sistema atende.
Con todo, a concreción da inclusión non se debe centrar só no ámbito educativo, nin tampouco exclusivamente enfocarse no tocante ás persoas con necesidades educativas especiais. As súas concepcións son igualmente extensibles a outros sectores da vida social. A súa aplicación como principio rector en instancias locais de toma de decisión (coma os gobernos locais) podería axudar a impedir a discriminación ou a segregación de determinados grupos en desvantaxe (a mocidade, as mulleres, as minorías sexuais ou as minorías raciais, por exemplo).

ETAPAS DEL DESARROLLO HUMANO

WHITNEY HOUSTON

El día del cumpleaños de Choni, muere la cantante Whitney Elizabeth Houston a los 48 años; una estrella, un verdadero generador de emociones y sentimientos. Una extraña empatía me unia a esta cantente desde mis tiempos de "pincha discos" de la Tai-Tai. Me acuerdo de sus canciones "lentas" o aquellas que ponía para cambiar del lento al movido; que tiempos. Un injusto sufrimiento la acompañó durante sus últimos años, un sin querer queriendo la inundó. Son tantos los momentos que me he emocionado con su deslumbrante voz, que me siento triste, y con la necesidad de agradecerle las vivencias de esos momentos auténticos y mágicos de mi juventud en la discoteca Tai-Tai. Muchas gracias por esos momentos, de todo corazón. Vienen a mi cabeza momentos llenos de  sentimientos (nostalgia, poder, tristeza-alegría, deseo...). Gracias Whitney.

sábado, 11 de febreiro de 2012

CHISTE

FALTA DE JUSTICIA

MINISTRO DE EDUCACIÓN, CULTURA Y DEPORTE

DISLEXIA

 Atendiendo a las características comunes encontradas en las diversas conceptualizaciones podemos decir que se llama dislexia a la incapacidad de origen neurobiológico que presentan algunas personas para leer y escribir correctamente, sin tener por otro lado, una discapacidad intelectual, motriz, visual o en cualquier otro ámbito que explique mejor dicho trastorno. La característica fundamental es una dificultad para la adquisición y uso de la lectura y la escritura.

EL LECTOR

NATACHA ATLAS

Y TU ¿QUÉ OPINAS?

mércores, 8 de febreiro de 2012

OLLOS TRISTES

A FACTURA INFORMATIVA




SIGNIFICA QUE...

El hijo que muchas veces no limpia su cuarto y se la pasa viendo televisión, 
Significa que... 
Está en casa!
El desorden que tengo que limpiar después de una fiesta, 
Significa que...
 Estuvimos rodeados de familiares o amigos!
Las ropas que están apretadas, 
Significa que... 
Tengo más que suficiente para comer!
El trabajo que tengo en limpiar la casa,
 Significa que... 
Tengo una casa!
Las quejas que escucho acerca del gobierno, 
Significa que... 
Tengo libertad de expresión!
No encuentro estacionamiento, 
Significa que... 
Tengo coche!
Los ruidos de la ciudad, 
Significa que... 
Puedo oír!
El cansancio al final del día, 
Significa que... 
Puedo trabajar!
El despertador que me despierta todas las mañanas, 
Significa que... 
Estoy vivo!
Finalmente por los mensajes que recibo, 
Significa que... 
Tengo amigos pensando en mí!

martes, 7 de febreiro de 2012

DISORTOGRAFÍA

La disortografía se refiere a la dificultad significativa en la trascripción del código escrito de forma inexacta, es decir, a la presencia de grandes dificultades en la asociación entre el código escrito, las normas ortográficas y la escritura de las palabras. De esta forma las dificultades residen en la asociación entre sonido y grafía o bien en la integración de la normativa ortográfica, o en ambos aspectos.
La disortografia a pesar de que a menudo va ligada a la dislexia o a la disgrafía se debe de entender como una entidad a parte, ya que puede presentarse de forma aislada o bien comorbida a estas alteraciones, resultando especialmente frecuente su asociación a la disgrafía.

MADONNA SUPERBOWL: UN ESPECTÁCULO

domingo, 5 de febreiro de 2012

ARTE NA POLÍTICA

A RIANXEIRA ARXENTINA

Na etapa histórica que estamos a vivir, a escola pública está a sufrir o maior ataque desde a chegada da democracia, pondo en grave perigo o estado actual do sistema educativo público galego. Aforrar en educación sae caro, sobre todo cando na educación na que se aforra é na de todos, mantendo e mellorando os concertos coa educación concertada ou privada.
Se non defendemos a nosa escola, o futuro dos nosos fillos pode ser coller o camiño da emigración, pois unha sociedade que non coida do ensino público de calidade despreocúpase do futuro das vindeiras xeracións.
Este vídeo de oriundos da Galiza na Arxentina é fermosísimo, está feito desde a mestizaxe e o bo gusto, cos acentos propios dos que levan o idioma só no ADN, de persoas aos que lles impediron facerse adultos na súa terra. Mais eles non esquecen, porque nunca quixeron ter marchado.

TESTIMONIOS

GIOCONDAS

Os conservadores do Museo Nacional do Prado identificaron cun elevado grao de certeza unha réplica da Gioconda de Leonardo da Vinci que podería ser pintada por un dos seus pupilos favoritos, probablemente Andrea Salai ou Francesco Melzi.
Os expertos do Prado empregaron varios meses en estudar, limpar e quitar o escuro verniz que cubría a táboa (traballos que aínda continúan), ata agora considerada unha copia realizada por un mestre flamenco do retrato máis famoso do mundo.
O discípulo de Leonardo executaría a réplica a medida que o mestre toscano ía pintando o orixinal no seu estudo de Florencia. Diversos estudos fotográficos e radiológicos efectuados sobre o cadro arroxan resultados que, moi probablemente, cambiarán a nosa forma de apreciar e comprender os segredos do retrato de Lisa Gherardini, a esposa do comerciante florentino Francesco do Giocondo.

sábado, 4 de febreiro de 2012

PREGUNTAS!

LA NUEVE, LOS OLVIDADOS DE LA VICTORIA

Creo que su visionado es imprescindible para entender la historia de España y de Europa en el primer tercio del siglo XX, cuyas consecuencias todavía nos afectan directamente. Queda claro en el documental tanto el quijotesco carácter de los republicanos españoles como la desvergonzada hipocresía del gobierno francés y de muchos franceses.
El testimonio de los soldados españoles supervivientes es impagable. Al principio de documental uno de ellos afirma: "esto es un reconocimiento al republicano español, no español, sino republicano español, que no es lo mismo". Su memoria es la memoria olvidada de un país que ya no existe. Un país que nos robaron a base de golpe militar y de instauración de una pseudodemocracia monárquica, pero que no debe olvidarse que existió. Ese era un país que se le debía a aquellos abuelos que lucharon por un ideal de libertad, que se le debía a aquel político que murió de mala manera olvidado en el exilio, que se le debía a los muertos en las zanjas por los que nadie reclamó justicia. Que aún se le debe a los niños robados y a los jueces que miran donde no se debe.